Geheim

Ok, als je hier bent gekomen dan krijg je het geheim te horen.
Sommigen mensen zal ik het opsturen en voor hen zal het een verrassing zijn. En het is geen verrassing meer als ik het verklap. Vandaar het geheim.
Wat is het?
Wat ik gedaan heb...
Ik heb een brief gemaakt, geschreven aan den mensen als zijnde de dwergenkoning.
Ik heb daar een mooi handschrift bij gezocht, mooi oud papier, een speciale postzegel laten maken. Papier oud gemaakt met thee, de brief bewerkt met stempels. De brief wordt amengevouden op oude wijze, dichtgeknoopt met twee touwtjes en natuurlijk wordt ie met zegellak dicht gemaakt.
Kortom het is een mooi kunststukje en een echte brief van de dwergenkoning.
Kijk: weet je nou iemand die je zo'n cadeutje wilt geven. Het zal helemaal onduidelijk zijn waar de brief vandaan komt, komt echt van de dwergenkoning...
1. Wil je iemand en cadeau geven. Het is denk ik ook heel erg leuk voor een gezin, beetje bewust, dat houdt van verbeelding, kinderen tussen de 5 en 10 jaar, ouder mag ook maar dan wel nog open...
2. Wil je dit kunstprojectje steunen. Tja, ik wil er eigenlijk 25 euro voor hebben. Het is wel veel. Maar het is ook veel werk. En denk je.... dat is me te veel... nou prima...
Maar vertrouw je mij en denk je dit wil ik doen neem dan contact met me op en we spreken wat af...

Het idee is een beetje extra magie in het leve te brengen.

Dwalin, koning der dwergen.

Zonder opsmuk ( gedicht of gewoon woorden?)

Zonder opsmuk

Hier ben ik naakt. 
Zoekend, steeds weer zoekend.
Hier ben ik naakt
zoekend naar mezelf
zoekend naar zin
zoekend naar een diepere verbinding
zoekend naar de overgave
Als ik die gevonden heb lost alles op.
Het leven is dan weer eenvoudig, 
verbonden met de godin die vele namen heeft
Een ervan is Aarde 
Aarde is haar gewoonste naam
naam zonder opsmuk
gewoon Aarde
onmisbaar als water, lucht en vuur
Daar ga ik weer
mee in de stroom van het leven
steeds een beetje naakter
steeds wat dichter bij
niet langer zoekend
maar meegaand in overgave
waar was ik?
wie ben ik?
ben ik verdwaald of nog net niet gevonden?
naakt ben ik 
naakt

16 sept. Nw. lekkerland, Philip Aswind van der Zee

Droom

Wat een bizarre droom, maar eigenlijk niet. Het kan soms pijnlijk zijn hoe ik mij vergis, hoe weinig ik weet en snap van mijzelf, wie ik ben. Heel mijn inzicht tegenover het koningshuis en mijn houding daar tegenover en waarschijnlijk tegen veel meer autoriteiten dan alleen het koningshuis is vannacht/ vanmorgen door deze droom veranderd. In zekere zin is dit vreselijk, op een andere manier niet, helemaal niet zelfs. Het is een heel-wordingsproces, mijn heel-wordingsproces. Maar op dit moment voelt het nog als zeer pijnlijk.
Gister heb ik een tweede voetreflexbehandeling gehad. Daar heeft het alles mee te maken. Dat heeft het in gang gezet.
Ik kom door de behandeling veel meer in mijn lijf terecht en daarmee in mijn gevoel, in contact met mijn gevoel, mijn diepere gevoelens.
We kunnen niet ontkennen wie we zijn. Mogelijk kunnen we het lange tijd ontkennen. Maar het is bizar. Ik voel dat ik diep van binnen nog altijd die diepgelovige kleuter ben, vol vertrouwen, die kleuter die ik ooit was. Ik was een ietwat eenzame kleuter, een zeer dromerige kleuter en zeker niet ongelukkig.
Ik geloofde wat mijn moeder geloofde en alles wat ze zei. Ik was heel christelijk en natuurlijk dol op het koningshuis, op soldaten en kanonnen, op Nederland en alles wat erbij hoort. Het was een perfecte naïeve droom.
Door mijn jeugd en turbulente leven zijn vele heilige huisjes ingestort. Veel bedrog is mij duidelijk geworden. En opgroeiend in de punktijd is alles bij mij extra aangezwengeld. Mijn vrienden waren de krakers, de blowers, de muzikanten, de new-agers en alles wat verder alternatief is. Velen zijn nog steeds mijn vrienden en velen draag ik nog altijd een heel warm hart toe.
De zelfkant van de maatschappij heb ik een beetje leren kennen. Zo heb ik gezien en weet ik hoe oneerlijk deze wereld voor velen op zijn minst en zachtst uitgedrukt 'ogenschijnlijk' in elkaar zit.
Hier noem ik dat de wereld mogelijk ogenschijnlijk oneerlijk in elkaar zit omdat het mogelijk zo is dat onze goddelijke kern volledig bij machte is/ zou kunnen zijn, dit alles in een ogenblik te veranderen. En dat onze ziel voor deze ervaringen gekozen heeft. Jemig wat een gevaarlijk gedachtegoed is dit. Het zou wel eens een zeer spirituele kernachtige waarheid kunnen zijn. Maar in de handen van een dictator / religieus leider kunnen dit soort overtuigingen vreselijk misbruikt worden.
Hier ligt een onoverbrugbaar gat tussen de innerlijke en de uiterlijke wereld. En ja de uiterlijke wereld is uiterst onrechtvaardig. Maar het bizarre is : we moeten wel geloven in een eerlijke wereld, we moeten onszelf wel een eerlijke wereld voorspiegelen of in ieder geval op zijn minst een wereld waarin we zelf in ons recht staan. En dat doen we min of meer allemaal. Of we nu een criminele dictator zijn of een bijna heilige weldoener, deels sluiten we onze ogen. We moeten dit doen omdat anders het leven onleefbaar wordt.

Een droom maakt in een fractie van een seconde duidelijk wat ik met veel ingewikkelde zinnen, gedachtes en moeilijke woorden niet duidelijk kan krijgen of maar slechts voor een deel.
In mijn droom was ik op een door mij zeer geliefde plek. Ik was in mijn wereld. Buiten kwamen wat koetsen aanrijden ( of reden ze weg?)  In een van de koetsen zat koning Willem Alexander en mogelijk ook koningin Maxima. En er waren veel mensen om me heen. Spontaan begon iedereen het volkslied te zingen en ik zong mee uit volle borst. Heel even was er die gedachte, het was meer een fractie van een gedachte: 'Ja maar, ik ben toch een republikein'. Nee het deed er niet toe. Ik zong zelfs deels een tweede couplet: 'Mijn schild en de betrouwe zijt Gij oh God mijn Heer'.... ik geloof dat ik nog een zin verder kwam en een oudere vrouw hielp mij er verder uit. Zij verwonderde zich dat niemand dat couplet kende en ik knikte...
Ik werd wakker en weet dat ik een royalist ben. Het is bizar en pijnlijk ook. Maar ik ben blij dat ik een Nederlander ben en leef in dit bizarre en mooie land. Het voelt heel goed om weer die kleuter in mij te voelen. En wat zowel het koningshuis en de politiek betreft: Ik blijf zeer kritisch toekijken.
Ik ga gewoon verder met mijn leven weer een beetje dichter bij mijzelf.

Philip van der Zee, 10 september 2013, Nw. Lekkerland

Het verhaal van de drum

Het verhaal van de Drum

( Abenaki )

Er wordt verteld dat heel lang geleden toen het Groot Mysterie alle wezens op Aarde hun plaats aan het toewijzen was er plotseling een luide knal te horen was. Het was eigenlijk meer een dreun. Eerst klonk het ver weg maar langzaam maar zeker kwam het steeds dichterbij: “Boem, boem, boem, boem, boem , boem...”

En terwijl het Groot Mysterie luisterde kwam het geluid steeds dichterbij tot het geluid echt heel dichtbij was. 

Groot Mysterie zag niets er was alleen dat geluid van “boem , boem, boem, boem, boem, boem...”

“Wie ben je?” vroeg Groot Mysterie.

“Ik ben de Spirit van de Drum” klonk het antwoord.

“Ik ben gekomen om deelgenoot te zijn van al die schoonheid die je aan het creëren bent”.

“Op wat voor manier zou je willen deelnemen?” vroeg Groot Mysterie.

“Als de mensen zingen dan wil ik bij ze zijn. Als ze zingen vanuit hun hart dan wil ik meezingen en zijn als de hartslag van Moeder Aarde. Op die manier zal heel de creatie in een grote harmonie samen klinken!” 

Groot Mysterie ging akkoord met het voorstel.

En sindsdien klinkt de drum als de mensen zingen.

Overal op Aarde zingen de oude volken met hun trommels. En overal stijgen hun gebeden met hun liederen op naar het Groot Mysterie. En het Groot Mysterie hoort hen want ze zingen in harmonie met de hartslag van Moeder Aarde.

Bewerking Skald Aswind, Philip van der Zee, Nw Lekkerland, 14-08-’13. Ondertussen werkend aan een standaard voor een ceremoniële drum.

sacred object

***Mysterious words***

I have got this Sacred Object that nobody understands

It truly is a Sacred Object for that it is mysterious,

I try to write about it to understand it better myself

Will I ever understand? Probably not

It truly is a Sacred Object for that it is mysterious,

It is a sacred object so it will never be mine to keep

It is a sacred object, it truly is

People think they know me but they don’t

I think I know myself 

and that’s an illusion too

When I’m lost or lonely I take the sacred object in my hands

what happens than, I can impossibly describe

I pray and connect myself

How can I describe that feeling?

It’s a part of mysteriousness in me

a part that’s truly sacred

How can I describe that?

How can I understand?

here is where science will ever fail

I simply surrender

It is good

Mysterieuze woorden

Ik heb dit heilige voorwerp en niemand begrijpt dat.

Het is echt een heilig voorwerp en dus is het mysterieus

Ik probeer er over te schrijven om het zelf te leren begrijpen

Zal ik het ooit begrijpen? waarschijnlijk niet

Het is werkelijk een heilig voorwerp en daarom mysterieus

Het zal nooit echt van mij zijn omdat het heilig is en ik vergankelijk

Ook het object zal niet altijd bestaan maar het mysterie wel

net als een deel van mij dat altijd is, altijd zijn zal

Mensen denken dat ze mij kennen maar dat is niet waar

Ik denk dat ik mezelf ken, ook dat is een vergissing

Als ik verward ben en verdwaald neem ik het voorwerp in mijn handen

en wat er dan gebeurt kan ik niet beschrijven

Ik bid en verbind me

maar hoe kan ik dat beschrijven

Het is dat stukje mysterie dat in mij is

dat stukje dat werkelijk heilig is.

Hoe kan ik dat beschrijven?

Hoe kan ik dat begrijpen?

Ik geef me over 

het is goed 

Philip Aswind van der Zee, 29 augustus 2013, Nw. Lekkerland

Keepers of the Peacefire

Keepers of the Peacefire

There was a fire, long time ago.

People could speak to that fire and the fire spoke back to them.

They did not speak from their minds but from their hearts.

They  connected with that fire. And the fire connected with them. The fire kept them warm, nurtured them and much more. It truly was a sacred fire.

It burnt in the hearts of the communities all over the world. This sacred fire was connected with Wakan Tanka, Tunkashila, Great Spirit, Creator. 

It truly burns in Creator’s heart. And if you sit by that fire you will feel His love his care and the great peace radiating from this fire, from Creator’s heart. 

The people lived in peace with that fire, with themselves, eachother, with the Eart Mother for thousands of years.

There were special women trained to be the firekeepers of that sacred fire. It acquired many years of training, many years of listening to the fire and listening to the stories of the elders. It took a brave heart, it took a lot of patience to become a true firekeeper.

A young lady by the name of Minds-the-Fire learning to become a firekeeper was sitting by the fire with her new born babyboy. Carries-the-Fire, an old grandmother of the village had taught her not long before how to make a fire with a firebow, a firedrill. The young lady was good in that. 

The wind blew through the little lodge where she was sitting in. The men were out hunting. The fire cracked. A little spack of fire jumped out of the fire on a foot of the babyboy. The baby started crying. And instead of nurturing the boy the young woman got angry. She had the heart of a warrior. The baby kept on crying. Now Minds-the-Fire got mad and shouted bad names to the fire, words that have never been heared before, bad words that never had been spoken before. All was changing in a split second. The woman got in a rage and the babyboy was crying out loud. The woman shouted, trew water in the fire and attacked the fire with an axe. 

The fire went out. And it got real cold. Minds-the-Fire calmed down a little and kind-a realised what she had done. The baby was still crying becoming rather cold and getting hungry. So Minds-the-Fire took a warm blanket and wrapped her babyboy in it and walked out of her lodge. She needed fire so she went to another lodge to get some fire overthere. But as soon as she walked in the next lodge the fire went out. She went to the next lodge. And also there the fire went out. She went from one lodge to the next and everywhere she came the fire died. There was only fire burning in one lodge still. This was the lodge of Carries-the-Fire. The young lady hesitated cause she new what she had done was wrong. The best thing to do now was going back to her own lodge and make a fire with her firedrill and wait patiencely on the old wise lady to come. But no, Minds-the-Fire was unpatience and she wanted the fire for her and her son now! So she walked in the lodge of Carries-the-Fire. Minds-the-Fire saw the old lady sitting behind the fireplace. There was no fire in the firepit. Carries-the-Fire had the fire in the palms of her hands, staring in the flames and said: “I know what you have done. And you will find out. You took away the sacred fire from your heart and by doing that you took it away from the people. You’ve learned to make fire. But that fire has no heart. You have chosen to learn the hard way. And we have to respect that. Even Wakan Tanka, Tunkashila, Great Spirit, Creator has to respect that. Hard times will come to you and the people. Now the fire is no longer in your hands and it is up to Creator, Great Spirit to give it back to you. I know in my heart He once will return this sacred fire to the people, once the lessons are learned and the people are yearning for peace, love and understanding’. After saying these words the old lady took a deep breath and with her breath she sucked in the fire from her hands and took it to her heart. The old lady stood up and now her body became all light and transparent. Whole the lodge lighted up from her radiance. Minds-the-Fire took a step back. She saw  Carries-the-Fire walk towards the door so she stepped aside. Carries-the-Fire walked outside and in the light of day she became invisible. There was this sound, a kind of whistle sound that fire can make when the wind blows through it. This sound was heared and the Carries-the-Fire was gone.

Minds-the-Fire went back to her fireplace and started a fire there. She did not pray before she started this fire. She shared this fire with the others. But this was a fire without a heart. The people started to quarrel more and more and lost their peaceful ways. They did not speak with the fire anymore and when they did the fire did not answere. Hard times came and because of the people became selfish they learned to know poverty and became in need. The son of Minds-the-Fire grew up to be one of the first strong and powerful warchiefs. 

The rest of the story we all know. It is the story we are living in today. Many lessons are learned. Not all the warchiefs were bad. Some had real good hearts and did everything to protect their people. Storytellers were telling their stories by the fires. Sometimes it was like even the fire was listening. Some storytellers remembered the story of Carries-the-Fire and the story survived. Over the years the story changed somewhat. The lessons learned where sometimes added to the story. Some people sometimes heard a sound of fire going around in their camps at night. Some went outside of their homes to look cause they heared this cracking sound all over. And yet there was no fire, only a Spirit. 

This was the spirit of Carries-the-Fire. 

And here we share her story. This story is going all over the world now. Together with this fire. Wakan Tanka, Tunkashila, Great Spirit wants the people to find their peace in their hearts again. And over the years, over thousands of years there have been wise man and wise women keeping this fire alive. Many times hidden away far from the world that has gone crazy. 

And this is not just a story. And if you ask me : “Is it a true story?” I will answere: “There’s a lot of truth in this story” 

Now it’s for you to listen to your heart and listen to this sacred fire here. 

It will speak to you and much more.

It truly is a sacred Fire.

This fire is lit with a prayer and a coal coming from the ancient peacefire that has been burning over a thousand years

What have you done, King Olav Tryggvason!

What have you done King Olav Tryggvason

What have you done, King Olav Tryggvason!

What powers did you serve? 

Was is money, was it power, was it greed?

You cut the connection that we had

What have you done, King Olav Tryggvason!

Give us back our heritage!

Give  us back our legacy

Bring us back what you stole from us!

What have you done, King Olav Tryggvason!

you’ve been cutting in the roots of Yggdrasil, the sacred tree

you’ve hurt our soul

In the name of God

In the name of Christ

The wound in our hearts is deep

The wound in Yggdrasil is too

What have you done, King Olav Tryggvason!

What have you done, King Olav Tryggvason!

it’s hard to forgive, it’s hard to forget

we remember what you have done, we remember, we remember

remember our heritage

remember our legacy

remember who we are

remember the roots 

remember the trunk

remember the branches 

remember the leaves

remember the whole of the tree called Yggdrasil

The world tree, remember all

you tried to cut the roots of Yggrdrasil, the sacred tree

It was not in your power, never will it be , ever will you fail, 

ever will you fail

You have done wrong King Olav Tryggvason!

King Olav Tryggvason what have you done?

It was not our tree you’ve cut

it was not our roots you’ve touched

We know your name, we know your game

The children of Heimdal take care, take care of their own

the sacred tree will flower, flower once again

Son of Odin , Balder will return

their sons and daughters, they will rule

under the daughter of the sun they will

The daughter of the sun will shine

After all she shall shine

She shall shine for all, the sun

There is nothing that you could have done, there’s nothing that you’ve done

King Olav Tryggvason

After all, after all

It’s the sun that shines for all

12 - 06-2013, Pieterburen, Skald Aswind/ Philip van der Zee,  written partly in the car driving back from Karmoy to Holland. In Karmoy King Olav Trryggavson and also on other places has killed many runemasters and other people that did not want to be baptized. He spread the Christian faith with the sword and a lot of bloodshed We have been telling stories, making music on the island closeby he let a lot of people be drowned... this poem is inspired on that place and what happened.